Από τη διάγνωση έως την ανάρρωση, η ιδανική προσέγγιση που μελετήθηκε από το Ισοκινετικ.

Τα διαστρέμματα αστραγάλου είναι αναμφίβολα το πιο συχνό ατύχημα στην αθλητική καριέρα ενός αθλητή. Μόνο μέσω μιας ολοκληρωμένης πορείας αποκατάστασης μπορούν να αντιμετωπιστούν πλήρως αυτού του είδους οι παθήσεις.

Τι συμβαίνει σε ένα διάστρεμμα αστραγάλου;

Το πιο κοινό μηχανικό αίτιο είναι η αναστροφή (εσωτερική περιστροφή της πατούσας), αλλά μπορεί να προκληθεί και από υπερέκταση (εξωτερική περιστροφή). Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι δύο μηχανισμοί μπορούν να συνυπάρχουν.

Το πρήξιμο εμφανίζεται άμεσα, ο πόνος μπορεί να είναι έντονος και οι κινήσεις περιορίζονται από το πρήξιμο. Στις πιο προχωρημένες περιπτώσεις, η σταθερότητα του αστραγάλου διαταράσσεται σημαντικά.

Η ιδανική προσέγγιση αποκατάστασης από το Ισοκινετικ

Οι πρόσφατες έρευνες του Education & Research Department του Ισοκινετικ δείχνουν ότι μόνο ένα πλήρες πρόγραμμα αποκατάστασης μπορεί να εξαλείψει πλήρως αυτές τις παθήσεις. Το πρωτόκολλο περιλαμβάνει διάφορες φάσεις:

1. Μείωση του πρηξίματος και του πόνου

Αυτή η φάση περιλαμβάνει:

• Υποβρύχιους υπερήχους.
• Laser.
• Μασάζ αποσυμφόρησης και χρήση πάγου.

Εφαρμόζεται το πρωτόκολλο RICE:

• Rest (ανάπαυση).
• Ice (πάγος).
• Compression (πίεση).
• Elevation (ανύψωση του άκρου).

2. Αποκατάσταση της κινητικότητας

Μόλις μειωθεί το πρήξιμο, προτεραιότητα είναι η αποκατάσταση της κινητικότητας με:

• Ελεγχόμενες κινήσεις της άρθρωσης.
• Ενεργητικές και παθητικές κινητοποιήσεις.
• Ειδικές διατάσεις για τους μύες της γάμπας
• Μασάζ στους μύες του ποδιού για τη σωστή αποκατάσταση του βαδίσματος.

3. Αποκατάσταση δύναμης και ιδιοδεκτικότητας

Αυτή είναι η πιο σημαντική φάση, περιλαμβάνοντας:

• Ενδυνάμωση των μυών του αστραγάλου (γαστροκνήμιος, πρόσθιος και οπίσθιος κνημιαίος, περονιαίοι μύες).
• Ενίσχυση των μυών του κορμού και του μέσου γλουτιαίου για πλευρική σταθερότητα του κάτω άκρου.

4. Εκπαίδευση ισορροπίας και αντοχής

Χρήση:

• Ισορροπιστικών σανίδων.
• Ειδικών διαδρομών.
• Άλματα σε ελαστικό τάπητα.
• Κινήσεις φτέρνας-δάχτυλων σε εσωτερική και εξωτερική κατεύθυνση.

5. Ανάκτηση αθλητικών δεξιοτήτων

Η τελική φάση περιλαμβάνει:

• Ειδικές κινήσεις του αθλήματος, όπως τρέξιμο σε καμπύλες, άλματα και τεχνικές ασκήσεις.
• Πρόγραμμα πρόληψης για αποφυγή υποτροπών.

Με αυτή την ολοκληρωμένη προσέγγιση, ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει με ασφάλεια στις αθλητικές δραστηριότητες.