Το σύμπλεγμα του ώμου είναι μία από τις πιο σύνθετες αρθρώσεις του σώματος, καθώς αποτελείται από πολλά οστά (κλείδα, ωμοπλάτη, βραχιόνιο και στέρνο) που σχηματίζουν διαφορετικές αρθρώσεις (στερνοκλειδική, ακρωμιοκλειδική, γληνοβραχιόνια, ωμοπλατοθωρακική). Ο ώμος είναι η πιο κινητική άρθρωση του σώματος και η σταθερότητά του διατηρείται μέσω παθητικών (π.χ.: κάψα, σύνδεσμοι, επιχείλιος χόνδρος) και ενεργητικών-δυναμικών (μυϊκών) σταθεροποιητικών μηχανισμών. Λόγω του μεγάλου εύρους κίνησης, ο ώμος είναι από τις πιο συχνά επηρεαζόμενες αρθρώσεις από «αστάθεια». Η αστάθεια ώμου μπορεί να οριστεί ως η απώλεια λειτουργικότητας και άνεσης της άρθρωσης του ώμου λόγω υπερβολικής μετατόπισης της κεφαλής του βραχιονίου στην ωμογλήνη. Ανάλογα με την αιτιολογία της, η αστάθεια του ώμου συνήθως ταξινομείται σε μία ή περισσότερες από τις εξής κατηγορίες: α) αστάθεια από τραύμα με σαφείς δομικές βλάβες της άρθρωσης, β) δομικό έλλειμμα χωρίς συγκεκριμένο τραύμα, γ) απουσία δομικού ελλείμματος, πιθανώς σχετιζόμενο με ανισορροπία στην κινητική στρατηγική των μυών. Οι ασθενείς μπορεί να αναφέρουν διαφορετικές κατευθύνσεις αστάθειας, όπως πρόσθια, οπίσθια, κατώτερη και πολυκατευθυντική. Οι ασθενείς με αυτήν την πάθηση συνήθως εμφανίζουν πόνο εντοπισμένο γύρω από τον ώμο που μπορεί να ακτινοβολεί σε άλλες δομές, αίσθημα αστάθειας, απώλεια αυτοπεποίθησης, ήχους ή «πιασίματα», φόβο, αδυναμία και διαταραγμένη λειτουργία του ώμου και του βραχίονα.
