Οι τραυματισμοί στον ώμο στο βόλεϊ αντιπροσωπεύουν μεταξύ 22% και 33% όλων των τραυματισμών υπέρχρησης. Σε αυτό το άρθρο των Δρ. Andrea Tieghi και Alberto Scavone παρουσιάζονται τα συμπτώματα, η θεραπεία και η πρόληψη.
Οι τραυματισμοί στον ώμο στο βόλεϊ αντιπροσωπεύουν μεταξύ 22% και 33% όλων των τραυματισμών υπέρχρησης. Οι πιο συχνές παθήσεις περιλαμβάνουν το Σύνδρομο Πρόσκρουσης (Impingement), ακολουθούμενο από βλάβες λόγω αστάθειας του ώμου.
Έχει εκτιμηθεί ότι αθλητές υψηλού επιπέδου που προπονούνται 16-20 ώρες την εβδομάδα εκτελούν περίπου 40.000 επιθέσεις ανα έτος. Στους παίκτες beach volley έχει παρατηρηθεί έκθεση σε προβλήματα ώμου γύρω στο 43% έναντι 16% στο indoor. Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι στο beach volley, λόγω της παρουσίας μόνο 2 παικτών, ο αριθμός επαφών με την μπάλα είναι μεγαλύτερος σε σχέση με το indoor. Ο αριθμός των επιθέσεων, ειδικά αυτών που εκτελούνται με εξωτερική στροφή του ώμου, αποτελεί την κύρια πηγή κινδύνου.
Συχνότητα, συμπτώματα και κλινικές δοκιμασίες
Το Σύνδρομο Πρόσκρουσης ή υποακρωμιαίο σύνδρομο σύγκρουσης είναι ένας από τους συχνότερους τραυματισμούς στους αθλητές βόλεϊ, προκαλούμενο από την επανάληψη των overhead κινήσεων, χαρακτηριστικών αυτού του αθλήματος.
Εμφανίζεται όταν οι τένοντες του στροφικού πετάλου συμπιέζονται μεταξύ του ακρωμίου και της κεφαλής του βραχιονίου· αυτό προκαλεί φλεγμονή και πόνο, περιορίζοντας την κινητικότητα της άρθρωσης.
Η φλεγμονή που προκαλείται από τη συμπίεση των τενόντων μπορεί να κάνει τον ώμο δυσκίνητο και να περιορίσει τις κινήσεις, δημιουργώντας δυσκολίες στις πιο τεχνικές εκτελέσεις.
Τα κύρια συμπτώματα του Συνδρόμου Πρόσκρουσης είναι:
- πόνος στο άνω μέρος του ώμου που εντείνεται με τις κινήσεις πάνω από το κεφάλι,
- μείωση της κινητικότητας της άρθρωσης,
- έλλειμμα δύναμης.
Υπάρχουν συγκεκριμένες κλινικές δοκιμασίες, όπως το τεστ Neer και το τεστ Hawkins, που ελέγχουν την κίνηση πρόσκρουσης του ώμου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να απαιτηθεί απεικονιστικός έλεγχος, όπως μαγνητική τομογραφία (MRI) ή υπερηχογράφημα, για να αποτυπωθεί η φλεγμονή ή η πιθανή βλάβη των τενόντων.
Θεραπεία και ασκήσεις
Η θεραπεία στοχεύει στη μείωση του πόνου, τη βελτίωση της κινητικότητας του ώμου και την πρόληψη περαιτέρω βλαβών. Οι κύριες θεραπευτικές μέθοδοι περιλαμβάνουν:
- Χειροθεραπεία: τεχνικές κινητοποίησης και χειρισμών για βελτίωση της κινητικότητας της άρθρωσης και μείωση της δυσκαμψίας.
- Ασκήσεις ενδυνάμωσης: ενδυνάμωση των μυών του στροφικού πετάλου και των μυών της ωμοπλάτης για βελτίωση της σταθερότητας του ώμου και μείωση της υπέρχρησης.
- Διατάσεις και ασκήσεις ελαστικότητας: για αύξηση της ελαστικότητας των μυών και των τενόντων που εμπλέκονται, αποφεύγοντας δυσκαμψία που θα μπορούσε να επιδεινώσει τη συμπίεση.
- Ιδιοδεκτικότητα: εκπαίδευση του νευρομυϊκού ελέγχου και του συντονισμού για την πρόληψη λανθασμένων κινήσεων.
- Τεχνικές μείωσης του πόνου: όπως φυσικοθεραπεία (υπέρηχοι, laser), για μείωση της φλεγμονής και του οξέος πόνου.
Σε περίπτωση επίμονου πόνου που δεν ανταποκρίνεται στη φυσικοθεραπεία, οι τοπικές ενέσεις κορτικοστεροειδών μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση της φλεγμονής.
Αν η φυσικοθεραπεία και οι συντηρητικές θεραπείες δεν αποφέρουν βελτίωση, μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση.
Η πρόληψη είναι εφικτή
Το Σύνδρομο Πρόσκρουσης είναι ένας συχνός τραυματισμός στους αθλητές βόλεϊ, αλλά αν αντιμετωπιστεί σωστά, μπορεί να προληφθεί ή να τύχει μιας αποτελεσματικής διαχείρισης.
Η σωστή τεχνική, η μυϊκή ενδυνάμωση και η επαρκής αποκατάσταση είναι θεμελιώδεις για την αποφυγή εμφάνισης αυτής της πάθησης.
Σε περίπτωση συμπτωμάτων, είναι σημαντική η άμεση παρέμβαση για την πρόληψη σοβαρότερων βλαβών και τη βελτίωση της λειτουργικότητας του ώμου.
