Η οστεοαρθρίτιδα του ισχίου είναι μια εκφυλιστική πάθηση της άρθρωσης που συνήθως αναπτύσσεται σταδιακά με την πάροδο των ετών και χαρακτηρίζεται από προοδευτική απώλεια του αρθρικού χόνδρου.
Η πύελος αποτελείται από διάφορα οστά, όπως τα οστά του ισχίου (λαγόνιο, ισχιακό, ηβικό), το ιερό και τον κόκκυγα. Οι δομές αυτές ενώνονται σχηματίζοντας τον «πυελικό δακτύλιο», ο οποίος έχει ζωτική σημασία για την παροχή σταθερότητας, τη μεταφορά φορτίων από το άνω στο κάτω μέρος του σώματος (και αντίστροφα), και τη σύνδεση με διάφορους μύες των άνω και κάτω άκρων.
Ο πόνος στη βουβωνική περιοχή είναι ένας γενικός όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα ευρύ φάσμα παθήσεων που επηρεάζουν την περιοχή μεταξύ του άνω μέρους του μηρού και της κοιλιάς. Η κατάσταση αυτή μπορεί να οφείλεται σε πολλούς διαφορετικούς λόγους και διάφορα συστήματα ταξινόμησης έχουν προταθεί στη βιβλιογραφία.
Ο λαγονοψοΐτης είναι ένα μυϊκό σύμπλεγμα που αποτελείται από τρεις διαφορετικούς μύες: τον λαγόνιο, τον μείζονα ψοΐτη και τον ελάσσονα ψοΐτη. Ο ψοΐτης εκφύεται από το κάτω τμήμα της σπονδυλικής στήλης και τον λαγόνιο βόθρο (μέρος της πυελικής ζώνης) και καταφύεται στην προσθιοεσωτερική επιφάνεια του μηριαίου οστού (μικρός τροχαντήρας).