Ο λαγονοψοΐτης είναι ένα μυϊκό σύμπλεγμα που αποτελείται από τρεις διαφορετικούς μύες: τον λαγόνιο, τον μείζονα ψοΐτη και τον ελάσσονα ψοΐτη. Σε γενικές γραμμές, ο ψοΐτης εκφύεται από το κατώτερο τμήμα της σπονδυλικής στήλης και τον λαγόνιο βόθρο (μέρος της πυελικής ζώνης) και καταφύεται στην προσθιοεσωτερική επιφάνεια του μηριαίου (μικρός τροχαντήρας). Κύρια λειτουργία του μυϊκού αυτού συμπλέγματος είναι η κάμψη του ισχίου, ενώ δευτερεύουσες λειτουργίες περιλαμβάνουν τις στροφές του ισχίου και τη σταθεροποίηση της πυέλου και της σπονδυλικής στήλης. Το σύνδρομο ψοΐτη είναι ένας γενικός όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια μυοσκελετική διαταραχή που επηρεάζει τον λαγονοψοΐτη και τους γύρω ιστούς, και περιλαμβάνει παθήσεις όπως θυλακίτιδα λαγονοψοΐτη, «κλικ» ισχίου, σύνδρομο πρόσκρουσης και τενοντοπάθεια. Η πάθηση αυτή είναι συχνότερη σε ασθενείς που συμμετέχουν σε δραστηριότητες οι οποίες επιβαρύνουν έντονα την πρόσθια περιοχή της πυέλου και του ισχίου με επαναλαμβανόμενες κινήσεις κάμψης και έκτασης του ισχίου (π.χ. κλοτσίματα, σπριντ, χορός κ.ά.). Παρότι συχνότερη στον αθλητικό πληθυσμό, μπορεί να εμφανιστεί και στον γενικό πληθυσμό. Οι ασθενείς συνήθως αναφέρουν πόνο στην προσθιοεσωτερική περιοχή του ισχίου, ο οποίος σχετίζεται με λειτουργικές δραστηριότητες που απαιτούν κάμψη της άρθρωσης του ισχίου (π.χ. περπάτημα, τρέξιμο, κλοτσίματα), αίσθημα «πιασίματος» στη βουβωνική χώρα και πιθανή «αδυναμία» στην περιοχή.