Η διαχείριση των καταγμάτων της πυελικής ζώνης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη θέση της κάκωσης, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κατάγματος, την ύπαρξη συνοδών τραυματισμών και τα επιμέρους χαρακτηριστικά του ασθενούς (π.χ. ηλικία). Λόγω των υψηλής ενέργειας μηχανισμών τραυματισμού, τα κατάγματα αυτά συχνά εντάσσονται σε πλαίσιο πολυτραυματία, με την προτεραιότητα να δίνεται στη σταθεροποίηση της γενικής ιατρικής κατάστασης του ασθενούς με βάση ένα άκρως εξατομικευμένο πλάνο θεραπείας. Όσον αφορά την πύελο, απαιτείται σταθεροποίηση των καταγμάτων και μπορεί να εφαρμοστούν διάφορες χειρουργικές τεχνικές. Μετά από αυτό, ξεκινά η αποκατάσταση. Ορισμένες κακώσεις πυέλου (π.χ. μικρά και σταθερά κατάγματα που δεν επηρεάζουν τη λειτουργικότητα) μπορούν να αντιμετωπιστούν συντηρητικά, με την εφαρμογή προγράμματος αποκατάστασης. Ανεξάρτητα από τη στρατηγική αντιμετώπισης (χειρουργική ή συντηρητική), η αποκατάσταση είναι απαραίτητη για τη βελτιστοποίηση της έκβασης και την ελαχιστοποίηση των επιπλοκών. Στο Ισοκινετικ, η πορεία αποκατάστασης δομείται σε διαφορετικά στάδια και λαμβάνει χώρα σε τέσσερα θεραπευτικά περιβάλλοντα: την πισίνα, το γυμναστήριο, την αίθουσα ανάλυσης και επανεκπαίδευσης κίνησης και το γήπεδο. Στα αρχικά στάδια, στόχος είναι η αποκατάσταση της ομοιόστασης με μείωση του πόνου και του οιδήματος, η ανάκτηση κινητικότητας και η σταδιακή αποκατάσταση της λειτουργίας των κάτω άκρων. Στο μεσαίο στάδιο, προτεραιότητα δίνεται στην ενδυνάμωση και την αντοχή των κάτω άκρων, καθώς και στη βελτιστοποίηση της γενικής ποιότητας της κίνησης, ώστε να επιτευχθεί αποτελεσματική κατανομή του φορτίου στις αρθρώσεις. Τέλος, το στάδιο αποκατάστασης στο γήπεδο είναι θεμελιώδες για την επιστροφή του ασθενούς στις αγαπημένες του δραστηριότητες, την επίτευξη μέγιστης λειτουργικής αποκατάστασης και τη μείωση της πιθανότητας επιπλοκών.