Το πόδι είναι μια πολύπλοκη δομή του σώματός μας που αποτελείται από 26 οστά, περισσότερες από 30 αρθρώσεις και πολλούς συνδέσμους που διατηρούν τη σταθερότητα των αρθρώσεων. Από ανατομικής άποψης, το πόδι χωρίζεται σε 3 κύριες περιοχές: το πρόσθιο, το μέσο και το οπίσθιο πόδι. Το σύμπλεγμα άρθρωσης Lisfranc αποτελείται από διάφορες αρθρώσεις του μέσου ποδιού, συγκεκριμένα τις ταρσομετατάρσιες αρθρώσεις. Η κάκωση Lisfranc (γνωστή και ως κάταγμα Lisfranc ή εξάρθρημα Lisfranc), είναι ένας γενικός όρος που περιλαμβάνει διάφορες παθολογίες που επηρεάζουν το σύμπλεγμα Lisfranc, όπως κατάγματα, υπεξαρθρήματα, εξαρθρήματα, διαστρέμματα, διευρύνσεις αρθρώσεων ή συνθλίψεις. Αυτοί οι τραυματισμοί είναι σχετικά σπάνιοι και οι τυπικοί μηχανισμοί κάκωσης περιλαμβάνουν προσκρούσεις υψηλής ενέργειας, όπως συγκρούσεις με εξωτερικά αντικείμενα (τροχαία, πτώση αντικειμένων στο πόδι, ή προσκρούσεις με το έδαφος μετά από πτώση). Τραυματισμοί χαμηλής ενέργειας είναι επίσης πιθανοί, ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται πελματιαία κάμψη του αστραγάλου (στάση στις μύτες) με στροφή. Αυτός ο τύπος τραυματισμού είναι χαρακτηριστικός σε αθλήματα με πολυκατευθυντικές κινήσεις όπως ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ κ.ά. Όπως και με άλλα κατάγματα, οι κακώσεις Lisfranc χαμηλής ενέργειας μπορεί να εμφανιστούν ευκολότερα σε ηλικιωμένους ή σε άτομα με παθήσεις που καθιστούν τα οστά πιο εύθραυστα (π.χ. οστεοπόρωση). Οι ασθενείς συνήθως παραπονιούνται για πόνο στο μέσο πόδι, ιδιαίτερα όταν φορτίζεται το πόδι ή χρησιμοποιείται ενεργά σε καθημερινές δραστηριότητες (π.χ. περπάτημα, τρέξιμο, κλωτσιές κ.λπ.), πρήξιμο και περιορισμένη λειτουργικότητα. Ανάλογα με την κλινική εικόνα, οι κακώσεις Lisfranc μπορούν να αντιμετωπιστούν είτε συντηρητικά είτε χειρουργικά.