Η νόσος Osgood-Schlatter, η οποία πήρε το όνομά της από τους δύο χειρουργούς που την περιέγραψαν για πρώτη φορά, είναι επίσης γνωστή ως οστεοχόνδρωση, αποφυσιίτιδα του κνημιαίου κυρτώματος ή αποφυσιίτιδα έλξης του κνημιαίου κυρτώματος. Αποτελεί μια κοινή πάθηση που επηρεάζει τον σκελετικά ανώριμο πληθυσμό προκαλώντας πρόσθιο πόνο στο γόνατο στο σημείο εισαγωγής του επιγονατιδικού τένοντα, στο κνημιαίο κύρτωμα (εξόγκωμα λίγα εκατοστά κάτω από την επιγονατίδα). Αυτή η κατάσταση είναι άτραυματική (δεν αναφέρεται τραυματισμός από τον ασθενή) και έχει προοδευτική, ύπουλη έναρξη που ξεκινά με ευαισθησία στην ψηλάφηση του κυρτώματος και μπορεί να εξελιχθεί σε έντονο πόνο που εμποδίζει τη σωματική δραστηριότητα και τον αθλητισμό.
Η πάθηση είναι δευτερογενής σε επαναλαμβανόμενη καταπόνηση και ισχυρές δυνάμεις που παράγονται μέσω του μυός του τετρακεφάλου και μεταφέρονται στην σχετικά μαλακή απόφυση του κνημιαίου κυρτώματος (η τοποθεσία στην οποία καταλήγει ο τένοντας του επιγονατιδικού μέσω του τετρακεφάλου). Όλες αυτές οι δυνάμεις προκαλούν επαναλαμβανόμενες έλξεις στο κύρτωμα και στην απόφυση, οδηγώντας σε τοπικό πρήξιμο και πόνο.
Λόγω της ιδιαίτερης αιτιολογίας της, η νόσος Osgood-Schlatter αναπτύσσεται κυρίως σε δραστήριους νέους αθλητές που συμμετέχουν συχνά σε αθλήματα υψηλής έντασης που περιλαμβάνουν πολλά άλματα και προσγειώσεις (π.χ.: ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ κ.λπ.).