Η επιγονατιδομηριαία άρθρωση (PFJ) είναι μια άρθρωση που αποτελείται από την επιγονατίδα, συχνά αποκαλούμενη ως “γόνατο”, και το περιφερικό μέρος του μηριαίου οστού που σχηματίζεται από την τροχιλία, μια αύλακα ή αύλακα στην οποία η επιγονατίδα έρχεται σε επαφή και ολισθαίνει κατά την κίνηση. Η ισορροπία και η βέλτιστη ολίσθηση της επιγονατίδας διατηρούνται από διάφορες δομές, χωρισμένες σε ενεργητικούς (μύες) και παθητικούς (π.χ.: σύνδεσμοι, μορφολογία της άρθρωσης, κ.λπ.) σταθεροποιητές. Η αστάθεια της επιγονατίδας είναι ένας γενικός όρος που περιλαμβάνει ένα φάσμα καταστάσεων από περιστασιακή υπεξάρθρωση έως πιο σοβαρό εξάρθρημα. Τα εξαρθρήματα της επιγονατίδας συμβαίνουν συνήθως ως συνέπεια άμεσου τραύματος στο γόνατο ή περιστροφικής κίνησης της άρθρωσης χωρίς επαφή, ωστόσο ορισμένα άτομα μπορεί να είναι πιο επιρρεπή σε αυτούς τους τύπους τραυματισμών λόγω ανατομικών και φυσιολογικών προδιαθεσικών παραγόντων όπως γενικευμένη χαλαρότητα συνδέσμων ή ρηχή μηριαία τροχιλία (πλάγιο “φράγμα” που συγκρατεί την επιγονατίδα κατά την κίνηση του γονάτου). Τα εξαρθρήματα της επιγονατίδας τείνουν να συμβαίνουν προς την έξω κατεύθυνση, κυρίως λόγω της δομής και της μηχανικής του γονάτου. Κατά το εξάρθρημα, ο ασθενής αναφέρει συχνά ότι άκουσε και αισθάνθηκε έναν “κρότο”, ο οποίος οφείλεται συνήθως στο ίδιο το εξάρθρημα και στη ρήξη του έσω επιγονατιδομηριαίου συνδέσμου (MPFL). Μετά το εξάρθρημα, οι ασθενείς παρουσιάζουν συνήθως προσωρινή παραμόρφωση, πόνο, πρήξιμο, φλεγμονή και μειωμένη λειτουργία του γόνατος.