Μαζί με τους άλλους τρεις κύριους συνδέσμους του γόνατος (τον Πρόσθιο Χιαστό Σύνδεσμο (ACL) και τους δύο πλάγιους συνδέσμους), ο Οπίσθιος Χιαστός Σύνδεσμος (PCL) έχει ως κύρια λειτουργία την παροχή σταθερότητας στην άρθρωση του γόνατος, πρωτίστως αποτρέποντας την οπίσθια μετατόπιση της κνήμης σε σχέση με το μηριαίο και δευτερευόντως βοηθώντας στην αντίσταση σε δυνάμεις varus, valgus και στροφής. Σε σύγκριση με τον ACL, ο PCL είναι σχεδόν δύο φορές πιο παχύς και ισχυρός, καθιστώντας τον λιγότερο επιρρεπή σε τραυματισμούς. Λόγω της λειτουργίας και της ανθεκτικότητάς του, οι κακώσεις του PCL προκύπτουν συνήθως από χτυπήματα υψηλής ενέργειας, όπου ασκείται εξωτερική δύναμη στην κνήμη όταν το γόνατο είναι σε θέση κάμψης, όπως κατά τη διάρκεια τροχαίων συγκρούσεων (κλασικός τραυματισμός από ταμπλό), πτώσεις πάνω σε λυγισμένα γόνατα ή σε αθλήματα (π.χ.: ποδόσφαιρο, καλαθοσφαίριση, σκι κ.λπ.) όπου εντοπίζεται συχνότερα μηχανισμός υπερέκτασης (± στροφή). Οι ασθενείς με οξεία κάκωση PCL αναφέρουν συχνά πόνο (τυπικά στο οπίσθιο μέρος του γόνατος), πρήξιμο, μειωμένη κινητικότητα, αστάθεια και περιορισμένη λειτουργία. Οι κακώσεις συνδέσμων ταξινομούνται βάσει της σοβαρότητας της αναφερόμενης βλάβης σε σύστημα 3 βαθμίδων. Ο βαθμός I, που συχνά αναφέρεται ως διάστρεμμα, είναι ο πιο ήπιος αναφερόμενος τραυματισμός, ενώ ο βαθμός III, που χαρακτηρίζεται από ρήξη πλήρους πάχους, είναι το υψηλότερο επίπεδο βλάβης. Όπως και σε κάθε άλλη πάθηση, η διαχείριση αυτών των τραυματισμών εξαρτάται από τις ιδιαιτερότητες της αναφερόμενης βλάβης, ωστόσο, λόγω της αυξημένης ενδογενούς ικανότητας επούλωσης, οι κακώσεις του PCL συχνά αντιμετωπίζονται με επιτυχία συντηρητικά.