Το σύμπλεγμα του ώμου είναι μία από τις πιο πολύπλοκες αρθρώσεις του σώματος, καθώς αποτελείται από διάφορα οστά (κλείδα, ωμοπλάτη, βραχιόνιο και στέρνο), τα οποία σχηματίζουν διαφορετικές αρθρώσεις (στερνοκλειδική, ακρωμιοκλειδική, γληνοβραχιόνια, ωμοπλατοθωρακική). Ο ώμος είναι η πιο κινητική άρθρωση του σώματος και η σταθερότητά του διατηρείται τόσο από παθητικούς (π.χ. κάψα, σύνδεσμοι, επιχείλιος χόνδρος) όσο και από ενεργούς (μύες) σταθεροποιητές. Λόγω του μεγάλου εύρους κίνησής του, ο ώμος είναι η άρθρωση με τα περισσότερα εξαρθρήματα, τόσο στον αθλητικό όσο και στον γενικό πληθυσμό. Ανάλογα με τον βαθμό απομάκρυνσης των οστών, μπορεί να προκύψει πλήρες εξάρθρημα (πλήρης απομάκρυνση των αρθρικών επιφανειών) ή υπεξάρθρημα (μερική απομάκρυνση με διατήρηση επαφής). Ο ώμος μπορεί να εξαρθρωθεί προς τέσσερις βασικές κατευθύνσεις: άνω, κάτω, οπίσθια και πρόσθια, με την τελευταία να είναι η πιο συχνή (άνω του 90–95% των περιπτώσεων). Η κατεύθυνση του εξαρθρήματος και τα επακόλουθα συμπτώματα υπαγορεύονται συνήθως από τον μηχανισμό του τραυματισμού, ο οποίος μπορεί να περιλαμβάνει στροφές, πτώσεις, έντονες συγκρούσεις σε αθλήματα ή τροχαία ατυχήματα. Οι ασθενείς με αυτή την κάκωση συνήθως παρουσιάζουν πόνο εντοπισμένο στον ώμο που μπορεί να ακτινοβολεί, οίδημα, εκχυμώσεις, πιθανή παραμόρφωση και σημαντική δυσλειτουργία του ώμου και του άνω άκρου. Πέρα από τη λήψη ιστορικού και τη φυσική εξέταση, συνήθως διενεργείται απεικονιστικός έλεγχος (π.χ. ακτινογραφία, αξονική ή μαγνητική τομογραφία) για την ακριβή αποτύπωση των στοιχείων του τραυματισμού.
