Η σπονδυλική στήλη, επίσης γνωστή ως ραχοκοκαλιά, είναι μια πολύπλοκη δομή του σώματός μας που είναι μέρος του αξονικού σκελετού, αποτελώντας το κεντρικό τμήμα του σώματός μας. Η σπονδυλική στήλη αποτελείται από 33 μικρότερες μονάδες που ονομάζονται σπόνδυλοι, 7 αυχενικοί, 12 θωρακικοί, 5 οσφυϊκοί, 5 ιεροί και 4 κοκκυγικοί. Οι σπόνδυλοι διαθέτουν ένα κανάλι στο οπίσθιο μέρος τους μέσα στο οποίο περνά το νευρικό σύστημα και νευρώνει διαφορετικές δομές για να επιτρέπει την αίσθηση και τις κινήσεις. Ανάμεσα σε διαδοχικούς σπονδύλους, υπάρχουν οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι, δομές σαν μαξιλάρια με την κύρια λειτουργία να λειτουργούν ως απορροφητές κραδασμών και να επιτρέπουν κινητικότητα και ρευστότητα στη σπονδυλική στήλη. Ο θωρακικός πόνος στην πλάτη είναι ένας γενικός όρος που περιλαμβάνει πολλαπλές καταστάσεις με ή χωρίς εμφανή αιτία του πόνου. Ο θωρακικός πόνος στην πλάτη δεν είναι τόσο συχνός όσο ο πόνος στη μέση και μπορεί να επηρεάσει κάθε τύπο ατόμου, από αθλητές έως τον γενικό πληθυσμό. Όπως και ο πόνος στη μέση, ο θωρακικός πόνος είναι πολυπαραγοντικός και δεν αποδίδεται πάντα σε μια συγκεκριμένη αιτία, όπως τραυματικό γεγονός ή τραυματισμό από υπερβολική χρήση. Έχουν μελετηθεί διάφοροι πιθανοί παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη θωρακικού πόνου στην πλάτη, όπως έλλειψη κινητικότητας, αδυναμία, κακή στάση σώματος, παρατεταμένη ακινησία, καθιστική ζωή, αλλά και δραστηριότητες υψηλής έντασης και υπερβολική επιβάρυνση στην πλάτη. Οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν σημαντικά διαφορετικά συμπτώματα, από ελάχιστο πόνο έως έντονο θωρακικό πόνο στην πλάτη, νευρολογικά συμπτώματα (π.χ.: μυρμήγκιασμα, κάψιμο, αδυναμία, κ.λπ.), σημαντικά περιορισμένη κινητικότητα και δυσκαμψία (θωρακική σπονδυλική στήλη, ώμοι, αυχένας). Εκτός από τη συλλογή δεδομένων από το ιστορικό προηγούμενων τραυματισμών του ασθενούς και τη φυσική αξιολόγηση, συνήθως συνταγογραφείται απεικονιστική εξέταση σε περίπτωση υποψίας δομικών τραυματισμών. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η παρουσία ανατομικών ανωμαλιών της σπονδυλικής στήλης που εντοπίζονται μέσω της απεικόνισης δεν σχετίζεται απαραίτητα με τα συμπτώματα που βιώνει ο ασθενής και ότι τα ψευδώς θετικά είναι συχνά. Για αυτόν τον λόγο, μια ολιστική προσέγγιση είναι υψίστης σημασίας στη διάγνωση και θεραπεία ασθενών με παθήσεις της πλάτης.