Το σύμπλεγμα του ώμου είναι μία από τις πιο πολύπλοκες αρθρώσεις του σώματος, καθώς αποτελείται από διάφορα οστά (κλείδα, ωμοπλάτη, βραχιόνιο και στέρνο), τα οποία σχηματίζουν διαφορετικές αρθρώσεις (στερνοκλειδική, ακρωμιοκλειδική, γληνοβραχιόνια, ωμοπλατοθωρακική). Η κλείδα, γνωστή και ως “κλειδός”, είναι ένα οστό σε σχήμα S που σχηματίζει το πρόσθιο τμήμα του ώμου και συνδέεται με το στέρνο (στερνοκλειδική άρθρωση) και την ωμοπλάτη (ακρωμιοκλειδική άρθρωση). Η θωρακική έξοδος είναι ένας στενός χώρος μεταξύ της πρώτης πλευράς, των σκαληνών μυών (μύες του αυχένα) και της κλείδας. Το σύνδρομο θωρακικής εξόδου είναι ένας ιατρικός όρος-ομπρέλα που περιγράφει μια σειρά καταστάσεων που προκαλούν συμπίεση των νευραγγειακών δομών που διέρχονται από τη συγκεκριμένη ανατομική περιοχή. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι που μπορεί να αυξήσουν την πίεση σε αυτό το σημείο, όπως ανατομικές ανωμαλίες (στενός χώρος, κύστεις κ.ά.), προηγούμενα τραύματα (τραυματισμός ώμου-αυχένα, όπως κάταγμα κλείδας), κακή στάση σώματος, αλλά και υπερλειτουργία μυών σε αθλητές υψηλού επιπέδου (ιδιαίτερα σε αθλήματα άνω άκρων, όπως κολύμβηση, βόλεϊ, μπέιζμπολ). Οι ασθενείς με τη συγκεκριμένη πάθηση εμφανίζουν ένα ευρύ φάσμα συμπτωμάτων, τα οποία μπορεί να είναι νευρογενούς φύσης (πόνος, μούδιασμα, μυρμήγκιασμα, αδυναμία, μυϊκή απώλεια), ή αγγειακής φύσης (οίδημα, αίσθημα ψύχους, αλλαγή στο χρώμα του δέρματος, παλμοί ή σφύζον πόνος). Πέρα από τη λήψη ιστορικού και τη φυσική εξέταση (μυοσκελετική και νευρολογική), συστήνεται απεικονιστικός έλεγχος (π.χ. ακτινογραφία, αγγειογραφία, ηλεκτροδιαγνωστικές εξετάσεις) για τη λεπτομερή αποτύπωση της κατάστασης.
